Top down & Bottom up

Een nieuwe dag, een nieuw ontslag.

Gisteren is er alweer een werknemer van het SCK ontslagen.
Het is al langer een trend, hoewel dat ontslag soms gecamoufleerd in de annalen staat als “wederzijds akkoord”.

Als ik uit persoonlijke naam spreek, dan zijn die ontslagen niet altijd, maar vaak ook terecht. Al bij al hebben we bij SCK nog een relatief goede bescherming van werknemers in vergelijking met andere bedrijven. Maar het gebeurt dus ook dat werknemers ontslagen worden door een falen van het systeem.

“Het systeem” is in ons geval het evaluatiesysteem.

Alleen kleine garnalen worden ontslagen.

Het SCK evaluatie systeem werkt, zoals u weet in 1 richting. De top evalueert wat er onder zit.
De informatiedoorstroming over de werking van personen of een groep, gebeurt dus officieel ook enkel via de hiërarchische weg. En dat is natuurlijk de weg waar de hiërarchie bepaalt wat er over werknemers doorstroomt naar de top.

Resultaat van zulk een eenzijdig systeem is dat enkel de kleine garnalen worden ontslagen. En dat je als werknemer ook onderhevig bent aan de evaluatie van uw overste, ook al heeft een moeilijke samenwerking soms niet enkel oorsprong bij uw functioneren.

Bottom up evaluatie.

Als iemand hoog in de hiërarchische structuur faalt in zijn/haar werking, dan is de impact op de organisatie echter veel groter. Want een slecht functionerende leidinggevende is vaak verantwoordelijk voor een hele groep van werknemers die daardoor niet optimaal kan functioneren. Wat een grote invloed heeft op de oplevering van resultaten.

We merken meer dan eens dat in zulke gevallen de werknemers die dit durven aankaarten het slachtoffer zijn en uiteindelijk een ontslag of overplaatsing riskeren. Alweer zijn het de kleine garnalen die dan de prijs betalen.

Het SCK CEN management faalt!

Vakbonden haalden al meermaals deze problematiek aan. Vakbonden stelden al meermaals voor om samen een bottom up evaluatiesysteem te maken, waarbij dit soort van problematiek beter in kaart kan gebracht worden.

Maar telkens moeten we vaststellen dat de cultuurelementen die de directie predikt niet meer dan holle woorden zijn. Samenwerking, vertrouwen, verantwoordelijkheid?
We hopen als ACV nog steeds dat hierover een open dialoog kan volgen, wat enkel de goede werking van dit bedrijf ten goede kan komen.
Maar tot op heden is dit steeds volledig afgeblokt.

En dat kunnen we niet anders interpreteren dan als het falen van ons management en het miskennen van de cultuurelementen.